Şiir

saçlarının soluyan bozkırından kalbinin ırmaklarına bakan HÛD yürek ki yoksullar emzirir talihin karangu çarşısında rüyalarını besleyen şehrâyin göğeren rahmidir hayatın lâmelif gönderilmiş topraktan fetretine sevinçler…

I sen seyrine emanet yurdum güneş olağan koşusunda şimdi dağlar ardından gençleşen ufukla geceleri süpüren müziklerden evlere esen sevinçlere çeşminde yoğrulsun aşk   gözleri gökler…

inildikçe derinlere candır akacak gamevinden dışarı resimleşen güğümleri sabrın anlatılırsa bir daha gökler sarsın yarayı insanlığım: kendisi kalmanın haritasıyla alanlara indirilmiş:abdal labirentlere sığmıyor ömrümüz kendimle…

seni sevmekten öte nereye gidilse yüzün mağlupların karaduygulu kasrından gel doğur artık yollarla öpüşen güvercinim gözlerinin som hamlesi aşkla başlasın bir kez daha dillerde türkülerin…

I yağız sultanlığın kıvrımında sahtelikler yoğuran hannâs nazlanan hülyasıyla baharın güneş toprağın sonsuzu karanfilleri anlatan şiir taşlaşmış günahların halkasından sınanışın alevli rüzgârlarına gözleri bir güneyli…

I toprağın madeni göğün madeni karıldıkça kararan mesnûn ÂDEM’in içtiği su benim geçtiğim ırmak   /kereminle saldın hep yerin devinen dağına zorlardan zor çıkarma açılan…

sürgündeki son fotoğrafım bu yollar yollara düştü artık kara afrikasından beyazların ülkesine günlük konuşma dili ve kıyamet hüznün kabzımalları festivaller ölüm giydirilmiş bir şaldır bize…